Koszt całodobowej placówki zależy przede wszystkim od tego, czy jest prywatna czy publiczna, jak dużej opieki potrzebuje senior i w jakim mieście leży. Poniżej najważniejsze zasady i orientacyjne kwoty.
Cenę ustala placówka. Orientacyjnie to od ok. 4 000 zł miesięcznie w mniejszych miejscowościach do 9 000 zł i więcej w dużych miastach. Dopłaty mogą dotyczyć pokoju jednoosobowego, opieki przy demencji czy nad osobą leżącą, środków higienicznych i leków.
Skierowanie do DPS wydaje gmina (przez ośrodek pomocy społecznej). Zasady odpłatności określa ustawa o pomocy społecznej: mieszkaniec płaci do 70% swojego dochodu, a brakującą część mogą pokrywać małżonek i dzieci (zależnie od ich dochodów) oraz gmina. Na miejsce w DPS często się czeka.
ZOL jest dla osób, które wymagają stałej opieki pielęgniarskiej, ale nie hospitalizacji. Świadczenia zdrowotne finansuje NFZ, a pacjent płaci za zakwaterowanie i wyżywienie – zgodnie z przepisami do 70% swojego dochodu. Pobyt jest zwykle czasowy.
Senior spędza tam dzień (zajęcia, posiłki, towarzystwo), a na noc wraca do domu. Gminne placówki są tanie lub bezpłatne, prywatne kosztują zwykle od ok. 1 000 do 2 500 zł miesięcznie.
Opieka z zamieszkaniem kosztuje orientacyjnie 5 000–8 000 zł miesięcznie, a senior zostaje u siebie. Przy kilku godzinach pomocy dziennie koszt jest wyraźnie niższy.
Artykuł ma charakter informacyjny i nie jest poradą prawną, podatkową ani medyczną. Przepisy i kwoty świadczeń się zmieniają – w konkretnej sprawie skontaktuj się z ośrodkiem pomocy społecznej, ZUS, księgową lub prawnikiem.
Mogą być zobowiązane do dopłaty, jeśli ich dochód przekracza progi określone w ustawie o pomocy społecznej. Szczegóły ustala ośrodek pomocy społecznej.
Orientacyjnie 4 000–9 000 zł miesięcznie lub więcej – zależnie od miasta, standardu i stanu zdrowia seniora. Zawsze zapytaj, co jest wliczone w cenę.